Sommige series hebben een hele aflevering nodig om hun toon te vinden. My Name vindt hem in de eerste tien minuten en laat hem nooit meer los. Een tienermeisje ziet hoe haar vader op de stoep van hun huis wordt doodgeschoten. De politie komt nergens. Dus gaat ze naar de enige man die haar misschien kan helpen: Mu-jin, baas van het Dongcheon-drugsnetwerk en de oudste vriend van haar vader. Hij maakt haar sterk, geeft haar een nieuwe naam en stuurt haar als zijn mol de politie in. Vanaf dat moment doet de serie wat de beste noir doet: ze blijft vragen wie ze is als niemand kijkt.
Dit is geen nieuwe serie. Netflix bracht alle acht afleveringen uit op 15 oktober 2021, en wij keken hem diezelfde maand. Sindsdien is het een van onze favoriete K-drama's, en vijf jaar later is het nog steeds de serie die we als eerste aanraden aan iedereen die denkt dat K-drama's alleen maar romantiek zijn. Deze recensie bevat geen spoilers.
Han So-hee, helemaal erin
Vóór My Name stond Han So-hee vooral bekend om melodrama en romantiek. Dit was haar eerste actierol, en ze deed het niet half. Ze trainde bijna vier maanden lang bijna elke dag op een actieschool, kwam zo'n tien kilo aan en speelde haar vechtscènes zonder stuntdubbel. Dat zie je. De gevechten zijn kort, zwaar en onhandig zoals echte gevechten zijn, en haar personage krijgt net zoveel klappen als ze uitdeelt.
Wat de rol echt maakt, is wat er tussen de gevechten gebeurt. Als Oh Hye-jin, de rookie rechercheur, moet ze kalm overkomen in een kantoor vol mensen tegen wie ze liegt. Als Ji-woo moet ze koel blijven tegenover een man die ze misschien ook niet kan vertrouwen. Han speelt beide kanten met heel weinig dialoog. Het meeste zit in haar ogen, en in hoe lang ze wacht voordat ze antwoordt.
Het meeste zit in haar ogen, en in hoe lang ze wacht voordat ze antwoordt.
Twee vaders, één leugen
Het undercoververhaal is oud, en regisseur Kim Jin-min en schrijver Kim Ba-da weten dat. Wat het spannend houdt, is de driehoek rond Ji-woo. Park Hee-soon speelt Mu-jin als een bendebaas die tegelijk zachtaardig, geduldig en angstaanjagend is, een vaderfiguur die je nooit helemaal moet geloven. Aan de andere kant speelt Ahn Bo-hyun Pil-do, haar partner bij de narcoticabrigade, een rechtschapen rechercheur die langzaam meer begint te zien dan haar lief is. Over elke scène met de een valt de schaduw van de ander.
De plotwendingen komen op de juiste momenten. Een paar raad je misschien, minstens één waarschijnlijk niet, en geen enkele voelt goedkoop: de serie plant de aanwijzingen vroeg en laat je ze bij een tweede keer kijken vinden.
Duister, en trots daarop
Dit is geen serie voor een gezellige avond. De straten zijn nat, de kantoren grijs en het geweld bloederig. Die duisternis is een keuze, en die werkt: er is geen komische noot die de spanning breekt en geen romantische zijlijn die de scherpe randen verzacht. Met acht afleveringen van ongeveer een uur is er ook geen opvulling. Elke aflevering brengt het verhaal verder of trekt de strop strakker.
Het nadeel
Hou je niet van geweld in beeld, blijf dan weg: de gevechten zijn realistisch en sommige scènes zijn moeilijk om naar te kijken. Het einde verdeelt de kijkers ook, zoals goede noir-eindes vaak doen. Voor ons klopt het precies. My Name is een van de beste Koreaanse actieseries op Netflix, en de reden dat Han So-hee nu serieus wordt genomen als actieheldin. Ons oordeel: vijf lightsticks.
Hoe het ging
In de eerste week bereikte de serie nr. 3 in de wereldwijde Top 10 van Netflix voor niet-Engelstalige series, met 41,78 miljoen kijkuren, en ze stond in de Top 10 in 58 landen. Vóór de release werd ze vertoond in de sectie On Screen van het 26e Busan International Film Festival.



