We hebben een zwak voor wraakverhalen, en Mercy for None 광장 wist precies hoe het dat moest gebruiken. Elf jaar geleden sneed Nam Ki-jun (So Ji-sub) zijn eigen achillespees door om de onderwereld te bewijzen dat hij ermee klaar was. Nu is zijn jongere broer Ki-seok (Lee Jun-hyuk) dood, niemand wil zeggen hoe, en Ki-jun is terug. Hij loopt nog steeds mank. Veel last heeft hij er niet van.
Netflix bracht alle zeven afleveringen uit op 6 juni 2025. De serie is gebaseerd op de Naver-webtoon Gwangjang van Oh Se-hyung en Kim Gyun-tae, en deze recensie bevat geen spoilers.
John Wick, maar dan mank
De vergelijking ligt voor de hand. Een man keert het geweld de rug toe, het geweld neemt iemand van hem af, en hij komt terug om het recht te zetten, met heel weinig woorden en heel veel geduld. So Ji-sub speelt Ki-jun als een Koreaanse neef van John Wick, alleen zwaarder en trager, en die traagheid is juist de bedoeling. Hij viel bijna 20 kg af voor de rol, zijn eerste volwaardige actierol in jaren, en in zeven uur verheft hij nauwelijks zijn stem. Dat hoeft ook niet.
Regisseur Choi Sung-eun bouwde de actie rond de blessure. Ki-jun kan niet rennen, dus hij loopt naar voren en blijft lopen. De gevechten gebeuren op armlengte, met vuisten, ellebogen en wat er maar rondslingert, en er komen nauwelijks wapens aan te pas. Kijken naar een man die niet weg kan en het ook niet probeert, is een stuk verontrustender dan nog een achtervolging zou zijn geweest.
Twee families, twee erfgenamen
De zoektocht leidt Ki-jun naar een stad die verdeeld is tussen twee organisaties. Ju Un is van Lee Joo-woon (Huh Joon-ho), wiens zoon Lee Geum-son (Choo Young-woo) op de een of andere manier officier van justitie is geworden. Bong San wordt geleid door Gu Bong-san (An Kil-kang), terwijl zijn zoon Gu Jun-mo (Gong Myoung) ongeduldig in de coulissen wacht. Huh en An spelen de oude bazen met de rust van mannen die niets meer te bewijzen hebben. Om de zonen moet je je zorgen maken.
Zeven afleveringen blijkt precies de goede lengte. Er is geen zijplot om in te verdwalen, en bijna elke scène brengt de vraag verder: wie heeft Ki-seok vermoord, en wat kost het om daarachter te komen?
Kijken naar een man die niet weg kan en het ook niet probeert, is verontrustender dan welke achtervolging ook.
Regen, neon en heel weinig dialoog
Het is ook een prachtige serie om naar te kijken, op een grimmige manier. Natte straten, blauw nachtlicht, af en toe een rood neonbord, lange shots van Ki-jun die stilstaat terwijl iedereen om hem heen in paniek raakt. Veel van het verhaal wordt in die stiltes verteld.
Het nadeel
Het meeste zie je aankomen. Wraakverhalen rijden op rails, en Mercy for None ontspoort zelden. Wij hadden de grote onthullingen al een flinke tijd geraden voordat Ki-jun zover was. Het bedierf de pret niet, want bij zo'n verhaal draait het minder om wat er gebeurt dan om hoe. Maar heb je een plotwending nodig om erbij te blijven, dan krijg je er niet veel.
Ons advies: vond je Bloodhounds of de John Wick-films goed, begin dan vanavond. Kun je slecht tegen geweld in beeld, sla deze dan over, want hij houdt zich niet in.
Hoe het ging
Drie dagen na de release stond Mercy for None al op nr. 2 in de wereldwijde Top 10 van Netflix voor niet-Engelstalige series. In de tweede week klom de serie naar nr. 1 met 7,6 miljoen weergaven en haalde ze de Top 10 in 75 landen.



